{"@context":"https://schema.org","@type":"WebPage","specVersion":"llm-replica/1.0","type":"star-body","title":"Boogschutter A* | Luis Krötz","description":"Het centrale superzware zwarte gat van de Melkweg – een motor met een massa van 4,3 miljoen zonne-energie die het hele sterrenstelsel verankert.","route":"/nl/sterrenveld-experiment/sagittarius-a","locale":"nl","language":"nl","canonical":"https://luiskr.com/nl/sterrenveld-experiment/sagittarius-a","alternates":{"en":"https://luiskr.com/llm/en/star-field-experiment/sagittarius-a.md","br":"https://luiskr.com/llm/br/experimento-campo-estelar/sagittarius-a.md","es":"https://luiskr.com/llm/es/experimento-campo-estelar/sagittarius-a.md","de":"https://luiskr.com/llm/de/sternenfeld-experiment/sagittarius-a.md","hrk":"https://luiskr.com/llm/hrk/sternfeld-experiment/sagittarius-a.md","cas":"https://luiskr.com/llm/cas/experimento-campo-estelar/sagittarius-a.md","riv":"https://luiskr.com/llm/riv/experimento-campo-estelar/sagittarius-a.md","gn":"https://luiskr.com/llm/gn/mbyja-nembosarai/sagittarius-a.md","it":"https://luiskr.com/llm/it/esperimento-campo-stellare/sagittarius-a.md","ru":"https://luiskr.com/llm/ru/zvezdnoe-pole/sagittarius-a.md","fr":"https://luiskr.com/llm/fr/experience-champ-etoile/sagittarius-a.md","tln":"https://luiskr.com/llm/tln/esperimento-canpo-stelare/sagittarius-a.md","gl":"https://luiskr.com/llm/gl/experimento-campo-estelar/sagittarius-a.md","ca":"https://luiskr.com/llm/ca/experiment-camp-estelar/sagittarius-a.md","nl":"https://luiskr.com/llm/nl/sterrenveld-experiment/sagittarius-a.md","ga":"https://luiskr.com/llm/ga/turgnamh-reimse-realta/sagittarius-a.md"},"replicas":{"markdown":"https://luiskr.com/llm/nl/sterrenveld-experiment/sagittarius-a.md","json":"https://luiskr.com/llm/nl/sterrenveld-experiment/sagittarius-a.json"},"content":{"id":"sagittarius-a","name":"Boogschutter A*","kind":"blackHole","tagline":"Het centrale superzware zwarte gat van de Melkweg – een motor met een massa van 4,3 miljoen zonne-energie die het hele sterrenstelsel verankert.","facts":[{"label":"Afstand","value":"~26.673 ly"},{"label":"Massa","value":"~4,3 miljoen M☉"},{"label":"Type","value":"Superzwaar zwart gat"},{"label":"Gebeurtenishorizon","value":"~12 miljoen km (R_s ~ 0,08 AU)"},{"label":"Afgebeeld","value":"Evenement Horizon Telescoop, mei 2022"},{"label":"Bewijs","value":"S-sterbanen — S2 zwaait voorbij met een snelheid van 7.650 km/s"},{"label":"Nobelprijs","value":"Natuurkunde 2020 — Genzel & Ghez"},{"label":"Radio-formaat","value":"~52 µas-ring - een donut gezien vanaf 27.000 ly"}],"history":"Boogschutter A* bevindt zich precies in het dynamische centrum van de Melkweg, diep in de Boogschutterarm. Radioastronomen hebben het in 1974 geïdentificeerd als een compacte, variabele bron, niet groter dan een zonnestelsel. Tientallen jaren van astrometrie door de Genzel- en Ghez-teams hebben de S-sterren getraceerd die rond een onzichtbare massa zwiepen; de 16-jarige baan van S2 en de pericenterpassage van 7.650 km/s maakten het zwarte gat onweerlegbaar, wat de Nobelprijs voor 2020 opleverde. In mei 2022 maakte de Event Horizon Telescope zijn silhouet bekend: een ring van oververhit plasma die rond de schaduw gloeit, wat overeenkomt met de voorspelling van de algemene relativiteitstheorie tot op enkele procenten. Hoewel ze tegenwoordig rustig zijn, verraden de uitbarstingen in röntgen- en infraroodstraling een accretiestroom die dagelijks flikkert; Er wordt vermoed dat de overblijfseljets de Fermi-bubbels hebben opgeblazen: twee lobben van gammastraling van 25.000 lichtjaar die uit de schijf opstijgen.","source":"Event Horizon Telescope · ESO · Nobel Prize 2020","meta":{"acquired":"2026-10-09","translated":"2026-10-10","locale":"nl","refs":["Event Horizon Telescope Collaboration 2022","GRAVITY Collaboration S2 orbit","Nobel Prize in Physics 2020"]},"sections":[{"title":"Het EHT-silhouet","body":"Acht radiotelescopen, gesynchroniseerd door atoomklokken, vormden een interferometer ter grootte van de aarde. De opname uit mei 2022 loste een ring van 52 microboogseconden op – licht gebogen in een fotonbaan rond de schaduw – wat de massa bevestigde in een gebied dat nauwelijks groter is dan de baan van Mercurius."},{"title":"De S-sterrenzwerm","body":"Tientallen jonge sterren draaien binnen lichtweken van de horizon. Hun Kepler-ellipsen bepalen de massa op 4,3 miljoen zonnen; De relativistische precessie van de baan van S2, gemeten in 2020, is het zichtbaar slepen van frames."},{"title":"Een slapende reus","body":"Sgr A* genereert een honderdduizendste van het Eddington-tarief – een gefluister, geen gebrul. Toch flitste het zo'n 300 jaar geleden helder genoeg op zodat moleculaire wolken de ontploffing nog steeds konden echoën, en de Fermi-bubbels registreerden een uitbarsting miljoenen jaren geleden."}]},"policy":{"ai-train":"yes","search":"yes","ai-input":"yes"},"generator":"generate-llm-pages.mjs","generated":"2026-11-19T15:46:51.755Z"}
